ஒரு சிறு பயணக் குறிப்பு

அன்று நானும் என் நண்பனும் தேனி மாவட்டத்தில் இருக்கும் போடிக்கு சென்றிருந்தோம். ஊரின் முழுப்பெயர் போடிநாயக்கனூர். இயக்குனர் பாலா படங்களில் பார்த்திருப்பீர்கள். மலைகள் சூழ்ந்த ஊர். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. ஊரில் பல இடங்களில் ஏலக்காய் மனம் வீசும். அன்று மதியம் திடீரென்று மூணாறுக்கு சென்று வரலாமே என்று ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. சென்று வரலாம் என்பது, மாலை மூணாறுக்கு கிளம்பி, இரவு அங்கு ஒரு விடுதியில் தூங்கி, காலை எழுந்து பேருந்தில் போடி வந்து சேர வேண்டும். இது தான் எண்ணம்.

மூணாருக்கு செல்ல பல பாதைகள் இருக்கிறது. ஒன்று உடுமலைபேட்டை வழியாக செல்வது. மற்றொரு பாதை, போடியில் இருந்து போடி மெட்டு, தேவிக்குளம், பூப்பாறை வழியாக செல்வது. இவை இரண்டும் பிரதான பாதைகள். இதுபோக கம்பம் வழியாகவும் செல்லலாம். (இந்த பாதை அன்று தான் எங்களுக்கு தெரிந்தது). சற்று வித்தியாசமான அனுபவம் வேண்டுமென்றால், மலையேறிச் செல்லவும் ஒரு பாதை இருக்கிறது. போடிக்கு அருகே குரங்கணி என்ற ஊர் இருக்கிறது. அங்கிருந்து மலைக்கு மேலே செல்ல ஒரு மலைப் பாதை உள்ளது. மூன்று மணி நேரம் இந்த மலை பாதையில் நடந்தால் சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன் என்ற இடம் வரும். ஒரு சிறிய குடியிருப்பு. இங்கிருந்து ஒன்றரை மணி நேரம் மேலே நடந்தால் டாப் ஸ்டேஷன் என்ற இடம் வரும். இது இப்பொழுது ஒரு சுற்றுலா தளமாக மாறியுள்ளது. இங்கிருந்து மூணாறு பக்கம் தான். வாகனத்தில் செல்லலாம். மூணாருக்கு தார் சாலை போடும் முன்பு போடியில் இருந்து செல்ல அனைவரும் இந்த மலைப் பாதையை தான் உபயோகப்படுத்தினார்கள் என்று முன்பு ஒரு முறை என்னிடம் கூறப்பட்டது. கூடுதல் தகவல் - மூணாறு பகுதியில் விளையும் தேயிலையை கீழே இறக்கி வர டாடா கம்பெனி இந்த பாதையில் முன்பு விஞ்ச் அமைத்திருந்தது. இது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. 

மூன்று மணி அளவில் போடி பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து பார்த்தோம். மாலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு பேருந்து இருப்பதாக அங்கிருந்த சுவற்றில் இருந்த அட்டவணை தெரிவித்தது. எதற்கும் இங்குள்ள  டைம் கீப்பரிடம்  (Time keeper) கேட்டுவிட்டு போகலாம் என்று நண்பன் கூறினான். வழக்கம் போல் சோம்பேறித்தனம் தலைதூக்கவே, அதெல்லாம்  சரியா தான் இருக்கும். இப்போ போயிட்டு அஞ்சு மணிக்கு வந்துரலாம் என்று சொல்லி இழுத்து சென்றுவிட்டேன். 

பேருந்தை பிடித்து விடும் எண்ணத்தோடு சரியாக ஐந்து மணிக்கு போடி பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தோம். இபோதாவது டைம் கீப்பரிடம்  (Time keeper) விசாரிக்கலாம் என்று கூறினான். இந்த முறையும் வேண்டாம் என்று கூறினால் திட்டிவிடுவான் என்று உணர்ந்ததால் "சரி வா" என்று கூறி அவரை பார்க்க போனோம். தேடி பார்த்ததில் அப்படி ஒரு நபர் தென்படவே இல்லை. சரி, வேறு யாரவது டிரைவர், கண்டக்டரிடம் கேட்கலாம் என்று பேருந்து நிலையத்தை இரண்டு முறை சுற்றினோம். நான்கு பேரிடம் விபரம் கேட்டோம். நான்கு பேரும் நாலு விதமான தகவல் சொன்னார்கள். இதில் எது உண்மை என்று அறிய ஐந்தாம் நபரை நாடலாம் என்று முடிவு செய்து அங்கே நின்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு கண்டக்டரிடம் கேட்டோம். அவர் சொன்ன விபரம் முன்பு சேகரித்த ஒரு தகவலுடன் ஒத்து போனது. அதனால் அதுவே உண்மையான தகவல் என்று முடிவு செய்தோம். 

இதிலிருந்து நாங்கள் புரிந்து கொண்டது என்னவென்றால், போடி மெட்டில் பாதை சீர்குலைந்த காரணத்தால் மூணாறுக்கு வேறு வழியில்தான் செல்ல  வேண்டும். கம்பம் வழியாகவும் செல்லலாம் என்ற கூடுதல் தகவலும் கிடைத்தது. இதற்கு மேல் கேள்வி கேட்டால் அங்குள்ளவர்கள் கடுப்பாகிவிடுவார்கள் என்பதால் அப்படியே தேனி சென்றுவிடலாம், அங்கு எதாவது தகவல் கிடைக்குமா, பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்து, கிளம்ப தயாராக இருந்த தேனி பேருந்துல் ஏறினோம்.

போடியிலிருந்து தேனி சுமார் 20 கி.மீ. அரை மணிநேரத்திற்குள் போய்விடலாம். மதியம் கொஞ்சம் அதிகம் சாப்பிட்டதனால் தேனி சென்றதும் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஹோட்டலை தேடாமல் மூணாறு பேருந்தை தேடி அலைந்தோம். இங்கும் பல பேரை கேட்டோம், பலவிதமான தகவல்கள் கிடைத்தது. கடைசியில் அங்குள்ள டைம் கீப்பர் சொன்ன தகவல் நம்பத்தகுந்ததாக இருந்தது. மூணாறுக்கு 10 மணிக்கு மேல் தான் தேனியில் இருந்து பேருந்து. எப்படியும் மூணாறை அடைய 2 மணிக்கு மேல் ஆகிவிடும். அது சரிபட்டு வராது என்பது நன்றாக தெரிந்தது. இருந்தாலும் அங்கு செல்லாமல் இருக்கவும் மனதில்லை. சரி, அடுத்த இடம் கம்பம் தான். சும்மா அங்கு போய் தான் பார்ப்போமே. மூணாறு செல்லும் பாதையில் போக முடிந்த அளவுக்கு போவோம் என்று முடிவு செய்து அங்கிருந்து கம்பம் பேருந்தில் ஏறினோம். 

மழை கால இரவானதால் தென்றல் நன்றாக வீச பயணம் இனிதாக இருந்தது. அப்படியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே பயணித்தோம். ப்ளெக்ஸ் (Flex) கலாசாரம் நன்றாக பரவியிருந்தது தெரிந்தது. கல்யாணம், காதுகுத்து, புதுமனை புகுதல், நினைவு நாள் என அனைத்திற்கும் ப்ளெக்ஸ் பார்க்க முடிந்தது. ப்ளெக்ஸ் வைப்பதற்கும் நமது அடிப்படை பண்பாட்டிற்கும் தொடர்பு உண்டு என்று யாரோ கூறியது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. கம்பம் போய் சேர சுமார் முக்கால் மணி நேரம் ஆனது. 

History Repeats. இங்கும் அதே தான். தகவல் தேடினோம்... நாலு பேர்... நாலு பதில்...

அங்கே இங்கே விசாரித்ததில் கம்பத்தில் இருந்து மூணாறு செல்ல வழி தெரிந்தது. 

கம்பம் ---> கம்பம் மெட்டு ---> நெடுங்கண்டம் ---> பூப்பாறை --> மூணாறு 

இங்கு குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம் ஒன்று உள்ளது. தகவல் எந்த அளவுக்கு முக்கியமானது என்று அன்று தான் எனக்கு விளங்கியது. எதுவுமே எளிதில் கிடைத்தால் அதன் அருமை நமக்குத் தெரியாமல் போய்விடும். இணையம் வந்தவுடம் எந்த தகவலும் நொடி பொழுதில் பெறும் வசதி வந்துவிட்டது. கூகுள் கடவுள் அணைத்து கேள்விகளுக்கும் விடை அளிப்பார். பயணத்தின் பொழுது தகவல் பெற மொபைல் போன் உதவும். வழி காட்ட Maps வசதி உள்ளது. அன்று எங்களால் இந்த வசதி எதையும் பெற முடியாமல் பொய் விட்டது. எனது 1000 ருபாய் நோக்கியா மொபைலில் எதுவும் கிடையாது. என் நண்பனின் மொபைலில் சார்ஜ் மிக கம்மியாக இருந்த காரணத்தால் அதையும் உபயோகபடுத்த முடியாமல் பொய் விட்டது. இதனால் எல்லா தகவலுக்கும் அந்த நாலு பேரையே நம்பி இருந்தோம். அன்று எங்களுக்கு சரியான தகவலின் அருமை புரிந்தது. சரியான முடிவு எடுப்பதற்கு சரியான தகவல்களே அடித்தளம். MBA வில் படித்தது அன்று தான் புரிந்தது. படித்தலுக்கும் புரிதலுக்கும் உள்ள இடைவெளி விளங்கியது. 

நெடுங்கண்டம் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.  அது ஒரு  கிராமத்திற்கும், நகரத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஊர் என்பது என்னுடைய கணிப்பு. அதனால் நெடுங்கண்டம் சென்றுவிட்டால் மூணாறு எப்படியாவது சென்று விடலாம்  என்று ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. வெறும் குருட்டு நம்பிக்கை தான்.கம்பத்தில் இருந்து நெடுங்கண்டத்திற்கு எதாவது பேருந்து வருமா என்று பார்த்தோம். எதுவும் வரவில்லை. கம்பத்தில் இருந்து நெடுங்கண்டத்திற்கு  ஜீப் ஏதாவது இருக்கலாம் என்று ஒருவர் சொன்னார். ஜீப்  எங்கே நிற்கும் என்று விசாரித்து அங்கே சென்றோம். அங்கே ஒருவர் மட்டும் ஜீப் வைத்து கொண்டிருந்தார். மணி ஒன்பதரையை தாண்டி இருந்தது. 

அவரிடம் பேச்சு கொடுத்தோம். அவர் நெடுகண்டம் போகலாம், ஆனால் குறைந்தது எட்டு, பத்து பேராவது சேர வேண்டும் என்றார். அப்பொழுது நாங்கள் இரண்டு பேர் தான் இருந்தோம். அவர் பெயரையும் மொபைல் நம்பரையும் குறித்துக்கொண்டோம். அருகே சென்று விட்டு வருகிறோம் என்று கூறிவிட்டு வேறு எதாவது Option இருக்கிறதா என்று ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு வந்தோம். சுற்றியதில் அந்த ஜீப் அண்ணனை விட்டால் வேறு வழி இல்லை என்று புரிந்தது. அவருக்கு வேண்டிய பணத்தை கொடுத்து ஜீப்பில் இருவர் மட்டும் செல்வது தான் ஒரே வழி என்று முடிவு செய்தோம். சரி, அவரிடம் பேரம் பேசலாம், எவ்வளவு குறைக்க முடியுதோ அவ்வளவு குறைக்கலாம் என்று பேசி வைத்து அவரை மறுபடியும் அணுகினோம். அவருக்கும் அந்த Deal பிடித்திருக்க வேண்டும். ஒரு ட்ரிப்பில் 800 வரை வரும் என்றும் வேறு ஆட்கள் சேர்ந்தால் எங்களிடம் குறைத்துக் கொள்வதாகவும் கூறினார். அவரிடத்தில் பேசியதில் இருந்து அவர் எங்களிடம் இருந்து பணம் பறிக்கும் நோக்கத்தில் இல்லை என்பது தெளிவாக தெரிந்தது. அதனால் அவரை நம்பி போகலாம் என்று தோன்றியது. பத்து நிமிட காத்திருப்பில் 5 பேர் சேர்ந்தார்கள். எங்களிடம் 500 ருபாய் கொடுத்தால் போதும் என்றார். சரி என்றதும் பயணம் தொடங்கியது. 

 கம்பம் மெட்டு வரை கொண்டை ஊசி வழி சாலை. அதன் பின் கேரளா. தொடர்ந்து சிறு சிறு ஊர்கள் வந்துக்கொண்டிருந்தது. சுமார் முக்கால் மணி நேர பயணத்தில் நெடுங்கண்டம் அடைந்தோம். மணி பதினொன்றை தாண்டி இருந்தது. நல்ல மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. பயங்கரமான பசி. அந்த ஜீப் அண்ணன் அனைவரையும் இறக்கிவிட்டுவிட்டு எங்களை ஒரு சின்ன பரோட்டா கடைமுன் இறக்கிவிட்டார். அங்கே ஆளுக்கு இரண்டு பரோட்டா ஆர்டர் செய்து விட்டு அடுத்து எப்படி பயணத்தை தொடர்வது என்று கலந்தாலோசித்தோம்.

போடியில் இருந்து கிளம்பும் முன்பே பூப்பாறை-மூணாறுக்கு இடையே சின்னகனால் என்ற ஊரில் ஒரு விடுதிக்கு சொல்லி வைத்திருந்தோம். அங்கு பேசியதில் பூப்பாறையில் இருந்து ரிசார்ட் 12 கி.மீ. என்று தெரிந்தது. நெடுங்கண்டத்தில் இருந்து பூப்பாறை 35  கி.மீ. ஆக மொத்தம்  47 கி.மீ. இன்னும் பயணம்  செய்ய வேண்டும். இரண்டு வழி தான். இன்னும் 2 மணி நேரம் காத்திருந்தால் தேனியில் இருந்து மூணாறுக்கு புறப்பட்ட பேருந்து அங்கு வந்தடையும். அதில் ஏறி ரிசார்ட் அடைவது. அல்லது அந்த ஜீப் அண்ணனையே மறுபடியும் கூப்பிடுவது. எங்களுக்கு இரண்டாவது ஐடியாவே சரி எனப்பட்டது.

வரும் வழியில் அந்த ஜீப் அண்ணனிடம்  பேசியதில் அவர் கம்பம் - நெடுங்கண்டம் ரெகுலர் ட்ரிப் அடிப்பவர் என்று தெரிந்தது. போடி மெட்டு பாதை பாதிக்கப்பட்டதால், கம்பம் வழியாக மக்கள் அதிகம் செல்வதால், அவர் போன்றவர்களுக்கு வருமானம் அதிகரித்திருப்பதாக சொன்னார். Economics-ல் என்னனமோ படித்தது எல்லாம் ஞாபகம் வந்தது. ஒரு இடம் பாதிப்பு அடைந்தால் மற்றொரு இடம் எப்படி லாபம் அடையும் என்று விளங்கியது. 

அந்த ஜீப் அண்ணன் ஜீப்பை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு ஜீப்பிலேயே படித்திருந்தார். அவரிடம் ரிசார்ட் வரை வருகிறீர்களா என்று கேட்டோம். அவர் வரும் மூடில் இல்லை என்று தெரிந்தது. இருந்தாலும் அருகில் உள்ள ஆட்டோ டிரைவர்களிடம் கேட்டு பார்ப்பதாக சொன்னார். ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து வந்தவர், ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் 600 ரூபாய்க்கு வர ஒத்துக் கொண்டதாக சொன்னார். இரவு, 47 கி.மீ. மலை பயணம், மழை வேறு பெய்துக்கொண்டிருந்தது. 600 ரூபாய் சரி தான் என்று பட்டது. இதுவே சென்னை என்றால் எக்குத்தப்பாக கேட்டிருப்பார்கள். பேரம் பேசாமல் போகலாம் என்று சொன்னோம். 

உற்ற நேரத்தில் உதவிய அந்த ஜீப் அண்ணனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ஆட்டோவில் ஏறினோம். ஆட்டோவின் இரு பக்கமும் மூடி இருந்தும் ஜில் என்று காற்று உள்ளே வீசியது. இருந்த ஒரே துண்டை எடுத்து தலையை மூடிக்கொண்டேன். இருந்தாலும் நடுங்கியது. அப்படியே இருவரும் பேசிக்கொண்டே பயணித்தோம். சிறிது தூரம் சென்றதும் மழை விட்டு விட்டது. இரு பக்கமும் கும்மிருட்டாய் இருந்தது. போக போக புகை கிளம்புவது போல் தெரிந்தது. சிறிது நேரத்திற்கு  பிறகு தான் அது பனி என்று விளங்கியது. இன்னும் கொஞ்ச தூரம் சென்றதும் பனி மூட்டம் பாதை முழுவதையும் மறைத்து விட்டது. ஆட்டோ டிரைவர் மிக கவனமாக தான் சென்றார். முன்னாடி வளைவு இருப்பது வளைவுக்கு மிக அருகில் சென்றதும் தான் தெரிந்தது. கொஞ்சம் திக் திக் என்று தான் இருந்தது. இருந்தாலும் வெளியே காட்டி கொள்ளாமல் பயணித்தேன். ஒரு மணி நேர பயணம் மிக நீண்டதாக தெரிந்தது. பூப்பாறையை தாண்டியதும் கவனமாக பார்த்துக்கொண்டுவந்தோம். விடுதியை தவற  விட்டு  விட கூடாது என்பதற்காக. கடைசியில் ஒரு வழியாக விடுதி வந்தடைந்தோம். 

பத்திரமாக வந்து சேர்த்ததுக்கு ஆட்டோ டிரைவர்க்கு பணத்துடன் நன்றியையும் கூறிவிட்டு விடுதிக்குள் சென்றோம்.

அணைத்து formalities-ம் முடித்து அறைக்கு வந்து படுக்கும் பொழுது மணி ஒன்று. 

படுத்ததும் மனதிற்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. எவ்வளவோ இடத்தில் திரும்பி ஊருக்கு செல்லும் சூழ்நிலை இருந்த போதிலும் ஏதோ ஒன்று என்னை மூணாறு செல்ல வைத்தது. அப்பொழுது தான் ஒன்று புரிந்தது - "முயற்சி திருவினையாக்கும்" என்று. 

A Village at the Top

When I visited Malaiyur first, I realized that it's not a village as I see in other districts, especially not like one in my native place, Kanyakumari.

Malaiyur is a village near Natham in Dindigul district. The village is situated at around 800m above the sea level. The only way to reach this village is to trek for around one and half hours from the nearest bus stand Ellaparai.  Around 1000 people lives there and the only occupation here is agriculture.

From Madurai we took a bus to Natham, which is around 40 km from Madurai.  After reaching Natham, we waited for some 20 mins to get another bus to Ellaparai. We got Alanganallur bus, which goes via Ellaparai,15 km from Natham. It was half an hour journey in between hill ranges, Sirumalai hill range at the right and Perumalai hill range at the left.. we got down at Ellaparai. There was a small, old bus shelter and a board explaining about the forest development scheme by forest department funded by a Japanese bank.

There was no sign or indication that a village was there up at 4 km from here. Near the bus shelter I saw some of the villagers bundling and packing raw groundnuts that were grown in their field, and couple of horses which transported them.  The villagers were busy in tying the sacks of groundnut and loading them in the load autos.

We (me & Sathiesh) started our trek by 5.30 pm.  We saw many group of villagers coming down, and each and every group crossing us asked who we are, and why we came there. Our costume and our backpack clearly said to them that we were alien. Many were carrying loads of black currant fruits in their head to sell in the nearby market.

Sathiesh had arranged a meeting with some of the farmers in the village through Ponnalagan, an educated and influential person in Malaiyur. The meeting was mainly to make the farmers aware of benefits of using organic fertilizers.

On our half way through the trek, it started to rain. We have no way other than to walk in the rain. It started getting dark as we trekked up. I could see the sun getting down under the Sirumalai hill range that stretches opposite to the hill range in which we were trekking. Each and every second the sky got lit up by various shades from orange, red and blue.

The local people can reach the village in one hour from the foot hill. But it took more than one and half hour for us to reach the entry point of the village. Before the actual settlement I saw flat agriculture lands, and shelters for cows and horses. There was a lake and from that point we shouldn’t wear our slippers or shoes. It is a local custom they are following for a long time. Near to that there was a big well which provides drinking water for the most part of the village.

 We washed our foot and hands in the well water, carried our slippers in hand and entered into the village. The time was around 7 pm and it was completely dark. A cement path leads us to the settlement. There was a large pole with flash lights illuminated the area. There were two petty shops which sell candies, biscuits, oil, shampoo, soaps and other small items. There was a Television on the left side (I think thats what Panchayath Television is) in which a program in Doordharshan channel was going on, and obviously no one was there to watch that. There was a banyan tree near to that with a cement sit out, in which some people were sitting and chatting. 

There were three rows of houses which were illuminated mostly by incandescent light and only a few houses have fluorescent lamps. Rarely some houses have partitions and rooms in their houses. In between the houses there are spaces for cattle, cows and hens. Each family owns at least a cow, as it is necessary for their agricultural work.

We walked through a small passage between two rows of houses and reached Ponnalagan’s house. He took us to a small hut, where I saw some 6 kids studying. I was surprised to see the kids studying even in a Sunday evening.

There is no school in the village and all the kids have to trek down and to move to Natham  for school. So each and every kid has to spend around 5 hours to reach school and come back to home. After that some local educated guys conduct night class to the kids. 

We planned to finish our dinner before the discussion. I expected some millets or porridge, which they usually have for dinner, but because of our arrival they cooked rice and sambhar. It was a very simple food but one of the tastiest food I had.

We waited sometime in that room, for some farmers to come. As it was drizzling, they came slowly one by one. Sathiesh introduced him and started to speak about the benefits of organic fertilizers and what help we can do in sourcing the organic fertilizers and in marketing the organic products.

The discussion went on well, and many farmers asked questions regarding this.  After the meeting we started to talk to a localite, Thavamani. 

He had a very different problem. Though he is economically well, he was not able to marry. One more information. None of the gents in Malaiyur drink.  Thavamani too. The great problem is the height factor of the village.

So no one in the nearby village is ready give their daughter to a man from Malaiyur. The same problems are also being faced by the Malaiyur girls. I said that we are sick by the city life and longing for life as yours.  He replied, “you are a tourist and you stay only for a day,  you enjoy and you will go. But it is very difficult to live our life”.

Yes, really it is very difficult to live their life.

There are no toilets in their village.  There is no transportation facility. No hospitals, No schools. They have to grow their own food. No computers, no internet.

Also they don’t have traffic and they don’t have queue for getting food.

All they have is good air to inhale, good food to eat, good relatives and simple & good life style. 

We like to live like them & they like to live like us. 

1 day Kumbakonam Visit

It was my long time wish to visit Kumbakonam(KK) temples. Mainly Darasuram and Gangaikonda Chozha puram (GCP) temples, which are standing as an evident for architectural skills of Chozha dynasty ( Actually GCP is in Ariyalur district, which I knew only after reaching there) After searching something in net I planned for a one day trip to Kumbakonam on 5.12.2010.

I reserved in Nagore express for my upward journey. I don't know anyone in Kumbakonam and I hadn't been there before. I reached KK by 6 am had my coffee in railway station and came out. I didn't know which direction to go and where to go. I took right hand side in a belief that it will be right. After walking for 5 minutes I asked a person how to go to bus stand. He said, it is nearby and showed me the direction. After reaching the bus stand I went through the name board of the buses for 10 mins.

I could see the names of the places with nice names ( I forgot them now) . Then I found one mini bus going to Darasuram market. I boarded the bus and asked the conductor for ticket. To my surprise the price of the ticket was only 2 rs ( in Chennai, for a distance of 1 km in govt. bus i give 5 rs).

After 4 kms i got down at Darasuram market and one guy helped me in showing the direction to the temple. I passed a bridge of Cauvery ( I hope it is Cauvery) and went into a village. After walking for 10 minutes I could see the Gopuram and outer walls of the temple amidst green lawn.

I saw crows and other birds playing in the lawn and people on their morning walking around the temple (Not as a part of worship , they are trying to reduce their weight). I made a round over the temple to see in which way to enter the temple. The temple was surrounded by water upto knee level and I hadn't know which way to enter. I enquired with a person about the Temple and he gave some info about the temple. On talking to him he also said how to reach GCP ( Gangai Konda Chozha Puram) from Kumbakonam. Keeping everything in mind, i entered in to the temple main entrance.

I was the only person inside the temple and still the Nadai ( Door of Main deity - Airatheeswarar) hadn't opened. So i just went around the temple taking some snaps. There was one lady sweeping and I asked about the opening time. She said they will open the Nadai in few minutes and enquired about from where I was coming.

After a round up in Temple I just sat in opposite of the temple Gopuram and started drawing the main Gopuram. I think even god didn't like his temple gopuram to be drawn by a worst painter. In few minutes that old lady came and said that they have opened the Nadai and asked me not to draw, that the authorities will scold if they came to know that some body draws.

Then I worshiped the main deity and went for one more round to see the interesting sculptures that we can see all over the temple. The main Mandapam which is constructed in form of chariot and the pillars in the Mandapam shows how the people are talented 900 years ago.

Then I went to see Amman temple which is situated adjacent to this temple. There still the Nadai was closed and water level was more than Sivan temple. So took a photo from outer and left the temple. Again came to Market bus stand and took a bus and reached Kumbakonam bus stand. The time was 9.15 am and I was not hungry. So planned to have my breakfast after some time.

As instructed by the person I met in Darasuram, I searched for Anaikkarai bus. (To reach GCP the route is Kumbakonam --> Anaikkarai --> cross two bridges by walk or share auto --> take Jayamkondan bus and get down at GCP in Jeyamkondan Cross road ).

I found one bus and fortunately got a seat which is convenient for looking outside. I slept for 10 minutes. When I woke up I saw green paddy fields and realized that we are out of town and reached rural areas. The name of the villages on the way are so nice , Thiruvaipadi, Thirupanandal, Sozhapuram. Then I reached Anaikkarai, which is the last village in Kumbakonam (Thanjavur district), after which Ariyaloor district starts.

Anaikkarai is a small village and it's an island which is surrounded by river Cauvery on all sides. So we need to walk over a bridge to

reach Anaikkari and then we need to cross another bridge to reach the other side of the land from where Ariyaloor district starts. I met a person known as Elango in Anaikkarai who is very friendly person and explained about his village and showed me the direction to get bus to GCP. Then i got the bus to GCP and got down at the temple.

The temple looks similar to Big temple in Tanjavur and I entered after a checking by temple inspectors. It is also a monument approved as a world heritage site by UNESCO and it is under Archeological department control. Here also we can see the green lawn. There are only a few people in the temple.

As usual I roamed inside the temple and took few pictures, and wondered and amazed by the architectures inside the temple. There are lot of architectures in the temple wall and pillars. The best is a huge Dwarabalagar outside the Main sivan sannadhi. Then I asked for the route to Rajendra Chozhan museum. It was only a few meters from the temple. The museum has some old coins, swords and other things excavated from there.

The curator is a very nice person and he explained about the place and also said that there is a 80 feet 16th century elephant statue in a temple nearby village, Azhagar kovil. It is 8 kms away from there and there was no transportation facilities there to reach the place. I came out and waited for return bus.

In the meanwhile I started talking to a person standing nearby. He said there are many buses frequently to Anaikkarai. I inquired him about the Azhagar kovil temple. He also said there is no transportation available but he could take to the place with a vehicle he was having for Rs.100. I accepted and we both started

to the temple.(see the image for the vehicle in which I went to Azhagar Kovil temple) The path was very curvy and it was full of small villages, paddy fields and lotus ponds.

I went to the temple and had seen two gigantic horses and a gigantic elephant (which was under renovation) and took some snaps. One person asked about me and from where I was coming. On my return from temple he called me and gave KumKumam and Vibbothi.

Then we started from there and driver kept on talking about the temple and his village. He was also one of the nice guy I met in Kumbakonam. He dropped me in the bus stop and said that I could stay in the jeep itself still the bus come, as it was drizzling. Then the bus came and said bye to the driver and took the same route to reach Kumbakonam. It was 2.30 pm and started raining there. I was so tired and a small sleep became mandatory for me.

So I went out looking for a stay place till evening and took a room in a tourist home near bus stand for Rs.200.

The room looked good and also had a TV. I slept till evening and got up because of hungry ( I hadn't had my breakfast and lunch). So went out for hotel to eat something. Then I booked a seat in bus in SETC. Then I took a bus to see the Kumbakonam town. I don't know where to go. So got down at Kumbeswarar temple. I made a small visit to this temple and Ramasamy temple nearby. Then I went back to room and started back to Chennai.

The day looked like a long day after visiting many temples and meeting many people. Had a nice experience in Kumbakonam and left at 10 pm bus after saying a good bye to Kumbakonam and its people.

First page of my motor cycle diary

Motorcycle diaries, Into the wild, Anbe Sivam, Dollar series, Alchemist, Ponniyin Selvan..

these are some of the movies and books which inspired me and induced me to travel. I always see travel as a journey which is full of experiencing new things. Visiting new places, interacting with new people, sleeping in one location and getting up in another location, exploring the unexplored and many more. So travel always fascinates me.

As a part of my Explore-TamilNadu project (a self initiated project to escape from Urban and to visit and explore rural TamilNadu in weekends) we (me & Balaji, my PG class mate) planned to visit some unknown, remote and rural place in my motorcycle. One reason to choose bike ride is Freedom. We are free to go anywhere, inside small villages and get much more opportunities to explore remote areas. Second, Balaji is an ardent fan of Che Guevara. In future he wants to travel entire India in motorcycle (he too inspired by Motorcycle diaries), as Che did in his early days before choosing revolutionary path, and so this trip would be like an experiment trip.

So I and Balaji searched for good location in net, Google maps and Wikimapia. First we planned to go towards north somewhere to Andhra side, or to Karnataka. After a long search and discussion we planned to go to some place which is already known to us. As this was our first long bike trip, our plan is to go to a known place initially and after doing this experiment, to go some unknown place.

Finally we chose Balaji’s home in Thiruchengode as our destination. We checked the distance and direction in Google map and it showed the below two routes.

1. 370 km – 5 hours 40 mins – Chennai-->Dindivanam-->Vilupuram -->Kallakurichi-->Attur-->Rasipuram-->Thiruchengode

2. 408 km – 6 hours 10 mins – Chennai-->Vellore-->Krishnagiri-->Dharmapuri-->Salem-->Tiruchengode

We wanted to travel in both the routes and so decided to take the 1^st route for onward journey and 2^nd route for return journey. We still had a thought that it would take only 6 hours from Chennai to reach Tiruchengode blindly without considering the condition of my bike, road condition, time taken in refreshment points and weather condition (actually it took 10 hours for one way journey). I already did a road trip earlier from Coimbatore to Ooty and from Tirunelveli to Madurai. So I thought that we could manage this trip also easily. Though we faced some difficulties due to bad road conditions, severe cold weather, poor bike we managed and completed the whole trip successfully.

We started our prepararation for the trip. I took some print outs of the map, checked air and filled petrol in bike and packed up my backpack with Jerkin, a blanket, diary and camera. As planned I picked up Balaji at Thambaram railway station at 9.30 pm but a little later (so actually it is not as planned, we planned to start by 6 pm) in my Yamaha Crux R 100. We both were sleepy at that time itself but the excitement we had drove us to drive the bike actively.

First we decided this - I should have to drive till Vilupuram and after that Balaji would have to ride the bike. On the way we planned to have our dinner in Chengalpet. But we couldn’t find any good hotel on that way. We drove continuously upto Melmaruvathur and suddenly Balaji shouted to stop the bike. I thought something would had fallen and stopped the bike. He ran away and took a big plastic ball from the side of the road. It looked as a football and it was a new ball which somebody would have missed on their way. He took the ball in plastic

cover and inspected for some time. Then he kept a name, “Raj” to the ball. (As Tom hanks kept the name “Wilson” to a foot ball in the movie “Cast away”). He tied the cover to his bag and it was tied in his bag till we reached his home. On the way we had our dinner in a road side shop where lorry drivers eat and throughout our journey we had tea and relaxed ourselves to avoid our sleep.

The one thing which helped us a lot during our journey is the map we took as a print out from Google maps. We kept on watching that and followed the path. After travelling sometime in the high ways we got bored. For sometimes we kept on reading all the names of the places in the signboard loudly. Some had very different names. We saw one Mettupalayam, two Mamandhur (there is one more Mamandhur in Andhra) and one college name as “ University college of Engineering”. Then we started to sing aloud which made us to drive actively.

Then we took a deviation from NH45 (which is a 4 lane) to NH68 which is one of the worst roads I had ever travelled. Now Balaji started to drive and the roads were very bumpy. We crossed many villages where we saw some very old temples. By this time we got tired and needed some rest and luckily we found a deserted tea shop. The time was 2 am. We ordered 2 teas and kept watching some mokkai comedy in Adithya channel in the tea shop. As we needed to spend and relax some time there we started to drink the tea very slowly and drank for around 15 mins. Then we started towards Salem route.

After sometime the bike got reserve. It runs only for around 50 km in reserve and so we needed to find a petrol bunk soon. I kept on watching for a petrol bunk on the way. As I was already sleepy, I found it very difficult to keep my eyes open. Slowly my eyes got closed. Suddenly I opened my eyes and found that the bike was approaching a large pit nearby a ditch. I shouted “Balaji” for which he replied “Don’t worry” and did some bike stunts. In few seconds we were riding safely in roads. Then only I came to know that he also slept for past few seconds and luckily we both woke before falling into that large pit. This one incident made us to ride till his home without any sleep. We reached a town and found a petrol bunk but there was no one there. After travelling some distance we found another.

There was a guy sleeping and we had no options other than waking him up. He got up but unfortunately at the same time my petrol tank lock got stucked up. I tried to open for 5 minutes but still I couldn’t open it up. Actually the lock got jammed. In the mean time many thoughts came to my mind like what we should do if we couldn’t open the lock or what would happen if the key got broken and now the petrol bunk guy again went to sleep. After 10 minutes of struggle I managed to open the petrol tank. I filled up petrol for Rs.500 and the man helped by putting some oil in the tank lock and made it right. We said a thanks to that guy and started our journey again.

The most spoken dialogue by us during the journey was “are you awake or you sleeping? “. We kept asking this question to each other when other one was driving.

But we both slept sometimes while we were driving and luckily we escaped from any accidents and odd incidents.

We reached Athoor and then we took a diversion to Rasipuram, at this time it sun light breaks up in horizon. We enjoyed the ride in picturesque roads along the hills and paddy fields. Atlast at 7.30 am we both reached Balaji’s home.

We both were very tired and a good sleep became mandatory immediately. Balaji said that we will get good sleep if we eat more idlies and if we had a good bath. Only because of this, I took bath and ate many Idies and we got ready for our sleep. He took me to his grandmother home which is amidst farms surrounded by trees. He placed two cots under a tamarind tree and we started to sleep.

The sound of the birds, winds from the trees, mild sun – add flavour to the location and we had a 6 hours uninterrupted sleep. It was one of a great sleep like I had after finishing a 22 hour journey from Tirupathi to Nagercoil and a 20 hour journey from Bangalore to Nagarcoil. (Both in Dappa govt. Bus)

We got up at 3.30 pm and we got up only because of hungry. We had our non veg lunch in his home and started from there.

It was 4.30 pm and we planned to visit Ardhanareeswarar temple which is situated in a hillock nearby his house. We went upto the Ardhanareeswarar temple in bike which was reached in 15 minutes drive from foot hills (the ride was only like in a ghat road). After reaching the temple Balaji showed me a small temple known as Uchi Pillayar temple in another peak which has a route from this temple but only way to reach there was to trek there. (In spite of the name we saw only a Siva lingam in that “Uchi Pillayar temple)

We wanted to see the temple and we decided to trek there. The way is on from this hill to the peak and there were no proper way. It was the riskiest path I have ever gone and the path is very steep. We literally crawled and climbed up using our two legs and two hands in few steps available. At last we reached there and enjoyed the beautiful landscape from the top of the peak.

We spend some time there, chatting and we started and took our Salem route.

It was very

cold when we reached Vellore. But we managed to drive and the only motivation factor that drove us is our sleep, i.e., we can sleep only when we reach home safely. It was a complete highway journey and the road was in good condition.

After a 10 hour journey we reached Chennai by 5.30 am. I reached home and slept with a satisfaction that I had written the first page in my motorcycle diaries.

So totally in 33 hours we traveled 800 km (active travelling time – 22 hours)

Expecting my next journey to be more adventurous and hope it will be a lengthy one.